پاسخ به شبهاتی که برای توهین به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نموده اند
38 بازدید
تاریخ ارائه : 9/29/2012 11:14:00 PM
موضوع: تاریخ و سیره

برخی شبه کرده اند که در طول تاریخ و در عصر خود آن حضرت اگر کسی توهین به آن حضرت می نمود آن بزرگوار از آن می گذشتند و اجازه نمی دادند که از دماغ کسی خون بیاید.

لازم به ذکر است که توهین به پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله از عصر خود آن بزرگوار وجود داشته است اما دو نوع توهین وجود داشت. برخی توهین ها به شخص خود پیامبر بود که در آن صورت آن حضرت آن ها را می بخشید و از گذشت می کرد و با خلق کریمانه خود آنان را به حقیقت رهنمون می ساخت. اما گاهی توهین ها به مقام و شخصیت حقوقی آن حضرت بود، یعنی توهین به مقام رسول خدا بودنش بود که در این صورت آن حضرت به هیچ عنوان از آن نمی گذشت و تسامح نموی فرمود و بلکه دیده شده است که حتی حکم اعدام برای آن صادر نموده از آن جمله فردی به نام نضر بن حارث بود که بسیار با پامبر دشمنی می کرد و اهانت به مقام آن حضرت نمود و این برای اولین بار نبود که چنین رفتاری را از خودش بروز می داد. به همین جهت رسول مکرم اسلام دستور قتل آن را صادر نمود و خواهر نضر بن حارث پس از قتل برادرش به خدمت رسول اکرم رسید و ابیاتی را قرائت کرد که عبارتند از:

أ محمّدٌ و لأنت نسل نجیبةٍ من قومها  و الفحل فحلٌ معرق

إن کان یمکن أن تمنُّ و ربّما من الفتی و هو المغیظ المخنق

و العبد أقرب من وضعت قرابةً و أحقّهم إن کان عتقٌ یعتق

یعنی: ای محمد (صلّی الله علیه و آله و سلّم) همانا تو از نسل زنان نجیب و مردان دارای اصل و نسب عالی هستی.

اگر ممکن باشد شایسته بود که بر ما منت گذاری و چه بسا جوانمردانی که منت نهند در حالتی که غیظ و غضب گلوگیر آنان باشد.

و این بنده (نضر بن حارث) نزدیک تر کسی است به صله نمودن از حیث خویشی و قرابت و سزاوارتر کسی است به آزادی اگر بنده آزاد شود.

در این صورت گزارش شده است که پامبر خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم می فرماید اگر این اشعار قبل از کشتن نضر به من می رسید از خون در می گذشتن. 

چرا که این ابیات دلیل بر عذر خواهی است. اما آنچه در توهین بر رسول گرامی اسلام در غرب وحشی رخ داده است هم به مقام و شخصیت حقوقی آن حضرت اهانت شده است یعنی به رول خدا بودنش است نه محمد بن عبد الله که این ابداً قابل اغماز و تسامح نیست و نباید باشد. و از سوی دیگر نه خود نویسنده و فیلم ساز عذر خواهی کرده و نه دولتمردان آن تصمیم برای مجازات وی که دلیل باشد برای عذر خواهی. و هم چنین با پخش آن در فضاهای مجازی به این اهانت دائما دامن می زنند و نوعی لجبازی و افتخار برای خود می دانند. وانگهی که آنان اولین بار برای این گونه توهین ها نیست که مرتکب شده اند و عذر خواهی هم نکرده اند. 

پس کسانی که چنین اعتقادی را دارند  اگر از نادانی است می توانند توبه کنند و به جمع دفاع کنندگان از رسول مکرم اسلام برایند. و اگر از روی عمد بیان می کنند، بدانند که در زمره توهین کنندگان قرار خواهند گرفت. و بر اساس فرمایش امیر المؤمنین علیه السلام در نهج البلاغه که فرمود: «الراضی بفعل قوم کالداخل فیه معهم ... » سکوت در برابر چنین اهانتی همانند رضایت است و همان حکمی که بر توهین کننده جاری است بر آنان نیز جاری خواهد بود.